geïmporteerde landbouwmachines

Als ze erover pratengeïmporteerde landbouwmachines, denken velen meteen aan John Deere, Claas, Fendt. Ja, dit zijn iconen. Maar in het werk blijkt vaak dat de grootste fout is om alleen de naam na te jagen, of, omgekeerd, alleen de lage prijs. Ik ben al tien jaar bezig met het selecteren en aanpassen van dergelijke apparatuur aan onze omstandigheden, en de belangrijkste conclusie is dat het een ideale “geïmporteerde” apparatuur is. geen technologie. Er is er een die past bij specifieke taken, bodems, logistiek van reserveonderdelen en, cruciaal, het budget, niet alleen voor de aankoop, maar ook voor de hele levensduur ervan. Er wordt bijvoorbeeld vaak over het hoofd gezien dat de Europese instellingen voor oogsten op natte gronden mogelijk niet werken in dorre steppen, en dit vereist aanvullende kalibraties, waarvoor dealers niet altijd waarschuwen.

Van keuze naar vakgebied: waar de valkuilen liggen

Ik begin met de keuze. Catalogi en specificaties zijn één ding. De werkelijkheid is anders. Laten we bijvoorbeeld een zelfrijdende veldspuit nemen. De specificaties geven productiviteit, werkbreedte aan. Maar er wordt niet aangegeven hoe de slangen en sproeiers zich zullen gedragen in ons stof, wat niet is zoals in Duitsland. Kleinigheid? Nee. Het vervangen van het gehele filtersysteem is eenvoudig en duur. Daarom eisen wij nu altijd een testweek op onze velden, ook voor bewezen merken. Zonder dit is er geen mogelijkheid.

Nog een punt: "euro-apparatuur?". Vaak bevat de database het minimum, en alles wat je nodig hebt zijn opties. Parallel aandrijfsysteem, extra sensoren voor het zaaien, verbeterde hydrauliek. Als u er tijdens de bestelfase niet achter komt, zal de installatie ter plaatse anderhalf keer duurder zijn en vervalt de garantie. Er was een geval waarin ze een maaidorser bestelden zonder extra koeling voor de hydrauliek, in de verwachting dat deze standaard zou zijn. Als gevolg hiervan raakte het tijdens de piekoogsttijd van +35 elke vier uur oververhit. We moesten dringend op zoek naar een oplossing: een externe radiator installeren - een kruk natuurlijk, maar het seizoen werd gered.

De logistiek van reserveonderdelen is een ander verhaal. De officiële dealer bevindt zich mogelijk in Moskou en u bevindt zich in Siberië. Twee weken wachten op een klep is een ramp. Daarom hebben we al lang contacten met onafhankelijke magazijnen in Novosibirsk en hebben we zelfs geleerd enkele analogen te selecteren die niet onderdoen voor het origineel. Maar dit is een ervaring vol kegels. Voor een beginner in dit bedrijf zou ik u aanraden om onmiddellijk te kijken naar de beschikbaarheid van servicecentra in de regio of, als optie, die leveranciers te overwegen die zelf een volledige ondersteuningscyclus bieden. Ik zie bijvoorbeeld dat het bedrijfHulunbuir Machinery Manufacturing Company?Jiujia?(websitecn-fascar.ru) positioneert zichzelf als een geïntegreerde onderneming met een volledige cyclus van ontwikkeling tot service. Voor mij is dit een belangrijk signaal: het betekent dat ze flexibeler kunnen zijn in het aanpassen van apparatuur aan een verzoek, en niet alleen maar een “doos” kunnen verkopen.

Aanpassing: wanneer wordt het geïmporteerd? zou ?onze eigen moeten worden?

Kopen is het halve werk. Het belangrijkste is om het in gebruik te nemen. En hier is dat onmogelijk zonder competente werktuigbouwkundigen die zowel de agronomie als het ontwerp van complexe elektronica begrijpen. Voor onze graanvochtsensoren soldeerden we vroeger hele regelcircuits. De fabrikant zegt: "Nee, dit schendt de garantie?" Maar de praktijk leert: anders daalt de nauwkeurigheid met 15%. Ze namen een risico, maar het resultaat was het waard: de verliezen werden verminderd.

Winteropslag maakt ook deel uit van aanpassing. Niet alle geïmporteerde apparatuur is ontworpen voor onze vorst van -40. Rubberen afdichtingen worden dof, plastic op bedieningspanelen scheurt. Ik moest mijn eigen conserveringsprotocol ontwikkelen: speciale verbindingen voor rubber, verplichte verwarming van het pand. Het lijkt onzin, maar één onverwarmd magazijn met nieuwe tractoren in het voorjaar resulteerde in de vervanging van hogedrukslangen langs de hele lijn - een enorm verlies.

En natuurlijk de opleiding van operators. Een jonge man die in een hokje zit met joysticks en vijf monitoren kan in shock zijn. De handleidingen zijn dik, in technisch Engels of Duits. We zijn overgestapt op een systeem waarbij één ervaren monteur stage loopt bij een leverancier en deze vervolgens ter plekke in zijn moedertaal opleidt aan de hand van onze voorbeelden. De efficiëntie van reparatie en bediening is verdubbeld. Zonder dit, zelfs de meest geavanceerdegeïmporteerde landbouwmachineszal inactief zijn.

Economie van eigendom: alles moet worden geteld

De aankoopprijs is slechts het topje van de ijsberg. Het is noodzakelijk om de eigendomskosten over een periode van 5-7 jaar duidelijk te berekenen. Dit omvat: afschrijving, brandstof, reserveonderdelen, service, salarissen van operators. En hier blijkt soms dat een duurdere, maar zuinigere en betrouwbaardere Duitse tractor op de lange termijn winstgevender is dan een relatief goedkope tegenhanger, die elk seizoen een grote interventie vereist. We hadden de volgende berekeningen voor de lijn graanoogstmachines: het verschil in de uiteindelijke kosten van een ton geoogst graan bedroeg 20%.

Een belangrijk punt is de restwaarde. Geïmporteerde apparatuur met een naam en een goede servicegeschiedenis gaat na vijf jaar voor heel behoorlijk geld op de secundaire markt. Dit is een verborgen bezit. Daarom bewaren wij alle servicegegevens en tijdig onderhoud als onze oogappel. Dit zal je blijven achtervolgen als je het verkoopt.

Nu zijn velen begonnen te kijken naar technologie uit China. Ik zal niet tegenspreken, de vooruitgang daar is enorm. Maar het belangrijkste is niet "Chinees", maar "welke fabrikant?" Als het slechts een assemblage is van beschikbare componenten, is dit een risico. Indien hetzelfde bedrijfHulunbuir Machinery Manufacturing Company?Jiujia?, verklaart zijn eigen R&D en volledige cyclus, dit verandert de zaken. Dit betekent dat er een technische school is, kwaliteitscontrole en vooral de mogelijkheid tot dialoog over verbeteringen. Voor ons is dit vaak belangrijker dan een grote naam. We probeerden met soortgelijke geïntegreerde bedrijven samen te werken - de dialoog over technische specificaties verliep heel anders dan bij wederverkopers van kant-en-klare merken.

Een blik in de toekomst: waar is morgen vraag naar?

De trend is duidelijk: digitalisering en precisielandbouw. Maar geïmporteerde apparatuur met slimme systemen is niet zomaar ‘gekocht en werkend?’. Dit is een verbinding met software, kaarten, data. En hier rijst de kwestie van compatibiliteit met binnenlandse geografische informatiesystemen en landbouwplatforms. Het komt vaak voor dat protocollen voor gegevensoverdracht gesloten zijn en dat informatie van de maaidorsermonitor niet naar ons boekhoudsysteem gaat. Je moet gateways "collectief bewerken" en gegevens parseren. Dit is een terrein voor leveranciers die voet aan de grond willen krijgen in de markt.

De tweede trend is robotisering. Kleine onbemande tractoren voor het werken in tuinen, drones voor monitoring. Voorlopig zijn dit meer nicheproducten, maar ze hebben wel de toekomst. En ook hier is niet het apparaat zelf belangrijk, maar het ecosysteem: software, data-analyse, integratie. Een leverancier die niet alleen een drone aanbiedt, maar een oplossing voor een specifieke taak – bijvoorbeeld het monitoren van de kieming met het automatisch genereren van een kaart voor gedifferentieerd zaaien – zal winnen.

En nog een laatste ding. Marktgeïmporteerde landbouwmachineswordt meer gesegmenteerd. Het is niet langer alleen maar ‘tractor’. Er zijn oplossingen voor de veehouderij, de glasgroententeelt en het werken op hellingen. Smalle specialisatie vereist dat de leverancier diep in de branche is ondergedompeld. Het is duidelijk dat sommige bedrijven, zoals het hierboven genoemdecn-fascar.ru, volgen de weg van integratie, specifiek in de landbouw en de veehouderij. Dit is de juiste manier. Omdat een boer of landbouwbedrijf geen ijzer nodig heeft, maar een verhoging van de productiviteit, een verlaging van de kosten en een oplossing voor zijn specifieke problemen. En technologie is hiervoor slechts een hulpmiddel. Het kiezen van deze tool is altijd een compromis, berekening en een beetje intuïtie gebaseerd op bittere en zoete ervaringen.