mondiale landbouwmachines

Als ze het hebben over mondiale landbouwmachines, denken veel mensen onmiddellijk aan John Deere, Klaas en New Holland. Dit zijn uiteraard de pijlers. Maar hierachter schuilt iets belangrijkers: een bepaalde filosofie over het organiseren van veldwerk, waarbij technologie slechts een hulpmiddel is. En hier ontstaat vaak een leemte: je hebt een krachtige tractor gekocht, maar die zakt onder de lokale omstandigheden, of het precisielandbouwsysteem wordt beperkt door het ontbreken van veldkaarten. Ik heb dit zelf meegemaakt.

Globaal versus lokaal: waar zit het addertje onder het gras?

Gewerkt met verschillende apparatuur in verschillende regio's. Amerikaanse en Europese machines zijn afgestemd op hun landbouwtechnologieën: grote velden, lange seizoenen, voorspelbare omstandigheden. Het is al een vraag om zo'n combinatie naar bijvoorbeeld sommige gebieden van de Black Earth-regio te brengen. Het is geen kwestie van kracht, maar van aanpassing aan vochtigheid en terrein. Ik zag hoe een geïmporteerde spuitmachine met luxe elektronica na een regenbui op een helling gleed, waar de onze relatief gezien ‘eenvoudiger’ was? - gaat voorbij. Dit betekent niet dat de onze beter is. Dit betekent dat wereldtechnologie gemondialiseerd moet worden, en niet alleen maar verkocht.

Of een ander punt: de logistiek van reserveonderdelen. Ik heb een sensor voor een zaaimachine besteld van een premium merk. Ik heb drie weken gewacht. Het seizoen wacht niet. Ik moest een "collectieve boerderij" -oplossing gebruiken met een lokale analoog. Het werkt nog steeds. Dit is een systemisch probleem: een mondiale fabrikant beschikt niet altijd over een adequaat servicenetwerk in elke regio. En dit maakt deel uit van het concept van ‘mondiaal’ – niet alleen oorsprong, maar ook mondiale steun.

Hier is trouwens een interessant voorbeeld uit de praktijk. Enkele jaren geleden maakte ik kennis met de werkzaamheden van het bedrijfHulunbuir Machinery Manufacturing Company?Jiujia?. Voor zover ik het begrijp volgen ze het pad van integratie: ze maken niet alleen apparatuur, maar proberen een complex te creëren voor de landbouw en de veehouderij - van ontwikkeling tot service. Ik heb op hun website gekekencn-fascar.ru– het is duidelijk dat de nadruk ligt op intellectuele productie en de volledige cyclus. Dit is een ander denkniveau, dichter bij datzelfde ‘wereldniveau’. logica, maar aangepast aan de specifieke kenmerken van hun markten. Hoe goed dit in de praktijk in het veld werkt, is echter de vraag. Theorie en catalogi zijn één ding, maar werken in de modder in de regen is iets heel anders.

Elektronica: helper of hoofdpijn?

Modernmondiale landbouwmachinesis al een IT-product op wielen. GPS-geleiding, sectiecontrole van zaaimachines, realtime monitoring van de opbrengst. Als alles werkt, is het een sprookje. De besparingen op het gebied van zaden, brandstof en kunstmest zijn enorm. Maar. Dit alles berust op software, stabiel internet (in het veld!) en kwalificaties van operators. Wat als het een “glitch” is? Reflash de terminal in de voor? Er was een geval: het stuurautomaatsysteem op de tractor functioneerde niet goed en maakte een scherpe bocht aan de rand van het veld. Bijna omgedraaid. Hierna zal de houding tegenover ?slim? de technologie is soberder geworden: technologieën moeten fouttolerant zijn en gemakkelijk te resetten naar de basismodus.

En meer over gegevens. Al deze elektronica verzamelt tonnen informatie: over vruchtbaarheid, vochtigheid, opbrengst op elke vierkante meter. Waardevolle aanwinst! Maar wie gebruikt het eigenlijk? Vaak nestelen de gegevens zich eenvoudigweg in de “cloud?” van de fabrikant of dealer van het apparaat. De landbouwingenieur heeft eenvoudige conclusies nodig: waar moet meer worden toegepast, waar moet minder worden toegepast. Het vertalen van ruwe data naar agronomische beslissingen is de volgende stap, waar veel mondiale merken deze naar mijn mening nog niet hebben voltooid. We hebben een coole gegevensverzameling gemaakt, maar de analysator was zwak of onhandig.

Dit is waar het, terugkerend naar het voorbeeld van geïntegreerde ondernemingen, belangrijk is dat zij deze cyclus sluiten. Als een bedrijf, zoals Jiujia, zichzelf positioneert als een full-cycle onderneming – van R&D tot service – dan is het logisch om te verwachten dat ze niet alleen een machine met sensoren moeten aanbieden, maar een duidelijk systeem voor het interpreteren van deze gegevens voor een specifiek landbouwbedrijf. Anders zijn het gewoon mooie graphics in de cockpit.

Niet alleen het vakgebied: de bijzonderheden van de veehouderij

Als mensen het over landbouwmachines hebben, denken mensen vaak alleen aan de productie van gewassen. Maarmondiale landbouwmachinesOok voor veehouderijcomplexen is dit een enorm segment. Melkmachines, voerautomaten, ventilatiesystemen. Er zijn hier enkele nuances. Europese systemen zijn bijvoorbeeld ontworpen voor bepaalde normen op het gebied van onderhoud, ras en klimaat. Een poging om een ​​Duitse melkstal te installeren in de omstandigheden van bijvoorbeeld Siberië zonder serieuze aanpassingen aan het verwarmings- en waterbehandelingssysteem is een recept voor frequente storingen en een afname van de melkopbrengst.

Gewerkt met automatische voerdoseerders. Het idee is om de rantsoenen voor groepen dieren nauwkeurig te verdelen. Maar als de vijzel of transportband niet is ontworpen voor lokaal voer (bijvoorbeeld nattere silo's), ontstaan ​​er opstoppingen en een ongelijkmatige levering. De apparatuur werkt niet meer, maar het vee heeft honger. We moeten het aanpassen, extra motoren installeren, het ontwerp veranderen. De fabrikant voorzag natuurlijk niet in dergelijke dansen met een tamboerijn. Het blijkt dat ze de 'wereld' hebben gekocht? besluit, maar hebben het zelf tot stand gebracht, met lokale krachten.

Dit is de vraag of intelligente productie, zoals sommige bedrijven beweren, niet alleen assemblage zou moeten omvatten, maar ook diepgaand onderzoek naar lokale omstandigheden. Blijkbaar is dit het punt voor een bedrijf dat ontwikkeling, productie en service combineert – om producten te creëren die inherent flexibeler en aanpasbaarder zijn. Maar op papier klinkt het eenvoudig, maar in het leven is het een gigantisch werk van ingenieurs en landbouwkundigen.

Eigendomskosten: verborgen facetten

De prijs van een maaidorser op de website is nog maar het begin. De echte prijs is de eigendomskosten voor 5-7 jaar. Dit omvat brandstof, reserveonderdelen, service en stilstand tijdens het seizoen. En dit is waar sommige mondiale merken verliezen. Niet omdat de apparatuur slecht is, maar omdat het servicenetwerk onderontwikkeld is of omdat reserveonderdelen duur zijn vanwege logistiek en douane. Het komt voor dat het gemakkelijker is om een ​​analoog van een lokale fabrikant te installeren, die qua nauwkeurigheid misschien inferieur is, maar deze kan binnen een paar uur in een aangrenzend gebied worden gerepareerd en niet voor een fortuin.

Ervaring met één zelfrijdende maaier. De machine is uitstekend, hoge productiviteit. Maar elk seizoen ging dezelfde hydrauliekslang kapot op een moeilijk bereikbare plek. Een originele slang is duur en het duurt een maand om te wachten. We vonden een lokale fabrikant van rubberproducten die een analoog maakte met versterkt vlechtwerk. Het kostte drie keer minder en het probleem verdween. De fabrikant van de apparatuur spreekt over dit “pijnpunt?” wist het niet of achtte het niet nodig om het te wijzigen.

Dit is het veld voor concurrentie. Een bedrijf dat niet alleen een apparaat kan bieden, maar ook voorspelbare en lage eigendomskosten kan bieden door middel van gelokaliseerde service en op maat gemaakt ontwerp, zal een enorm voordeel hebben. Afgaande op de beschrijving streven veel mensen hiernaar, inclusief de genoemdeHulunbuir bedrijf ?Jiujia?. Maar nogmaals, verklaringen op de websitecn-fascar.ru- Dat is één ding. En echte feedback uit het veld over hoe snel het serviceteam arriveert en of er kritische reserveonderdelen op voorraad zijn, is het belangrijkste criterium.

Vooruitkijken: wat is morgen belangrijk?

De trends zijn duidelijk: elektrificatie, autonomisering, robotisering. Zelfrijdende tractoren zijn niet langer sciencefiction. Maar opnieuw stuiten we op infrastructuur en regelgeving. Waar accu's opladen in een open veld? Wie is verantwoordelijk als een robotwieder een aangrenzend pand beschadigt? De mondiale technologie van de toekomst is niet slechts een reeks innovaties, maar is ingebed in een ecosysteem: energienetwerken, wetten, verzekeringen, personeelstraining.

Ik zie potentieel in modulariteit. Wanneer het basisplatform (chassis, motor, besturingssysteem) universeel is en de aanbouwdelen (zaaimachine, cultivator, veldspuit) snel en eenvoudig kunnen worden gewisseld. Dit verlaagt de kosten voor de boerderij. Sommige fabrikanten gaan deze kant op. Dit is redelijk.

En nog een laatste ding. Met al de race om technologie mogen we eenvoud en betrouwbaarheid niet vergeten. De beste unit ter wereld is degene die 's ochtends met een halve slag begint en tot de avond zonder problemen draait. Elke ‘mondiale landbouwtechnologie’ die beweert succesvol te zijn in reële omstandigheden moet op de proef worden gesteld door deze simpele waarheid. Al het andere is marketing, die snel verdwijnt na de eerste ernstige storing op het hoogtepunt van het oogstseizoen. Ik denk dat iedereen die al lang in de branche zit het met mij eens zal zijn.