zelfgemaakte pick-up pers

Wanneer je erover hoortzelfgemaakte pick-up pers, je stelt je meteen een hoop oud metaal voor in de schuur en hoopt geld te besparen. Veel mensen denken dat het belangrijkste is om het frame te lassen en de as te bevestigen, en de rest "op de een of andere manier?" Dit is waar de problemen beginnen, die gedurende het seizoen niet resulteren in geldbesparing, maar in verloren hooi en tijd. Ik deed het zelf, verbouwde het en zag hoe de huizen van mijn buren uit elkaar vielen. De grootste fout is het onderschatten van de belastingen, vooral op de perseenheid en het invoermechanisme. Om nog maar te zwijgen van het aanpassen van de baaldichtheid.

Waarom zelfgemaakt niet alleen maar lassen is

Ik begin met de basis: het frame. Het lijkt erop dat als je een dikker kanaal neemt, het wel goed komt. Maar als u geen rekening houdt met het punt waarop de kracht van de plunjer wordt uitgeoefend, zal zelfs een krachtig frame na verloop van tijd leiden. Mijn eerste optie is mislukt. na twee seizoenen was het nodig om het te versterken met hoekplaten en het montageschema van de hydraulische cilinder te wijzigen. Dit wil niet zeggen dat de hydraulische cilinder zelf een ander verhaal is. Alles willekeurig plaatsen betekent zwakke compressie of het risico op breuk van de slangen onder piekbelasting. We hebben een berekening nodig, op zijn minst een geschatte, in termen van kracht en slag.

Het tweede punt is de perskamer en de baalvorming. Gladde wanden garanderen dat het hooi draait en niet wordt samengedrukt. We hebben geleiders en ribben nodig, maar deze zijn zo ontworpen dat er geen overmatige wrijving ontstaat. Veel mensen kopiëren de vorm van fabrieksexemplaren, maar houden geen rekening met de kwaliteit van het metaal. Een dunne plaat zal leiden, er zullen gaten verschijnen - en dat is alles, de dichtheid van de baal zal in de hoeken "zweven". Ik moest experimenteren met dikte en extra verbindingen.

En de derde, meest verraderlijke, is de invoereenheid en het naaldmechanisme. Hier is precisie alles. Als de naaldsteek te frequent is, is de veer zwak en zal het touw breken. Te schaars en de baal valt uit elkaar. Ik heb een variant gemaakt met een kettingaandrijving vanaf de aftakas, maar onder variabele belasting (er komt hooi met verschillende vochtigheid en dichtheid binnen) rekt de ketting uit of zakt door. Ik schakelde over op een tandwielaandrijving met een starre as, maar daarvoor moest het hele voerraamkozijn opnieuw worden bewerkt. In deze fase worden veel fouten gemaakt.

Hydrauliek en aandrijving: waar u geen geld kunt besparen

Het hydraulische systeem is het hartophaal pers. In eerste instantie dacht ik dat ik een pomp van een buiten gebruik gestelde maaidorser kon gebruiken. Het werkte, maar het rendement was laag, de tractor stikte. in dichte gebieden. Ik moest een pomp selecteren op basis van prestaties en druk, rekening houdend met het volume van de cilinder. Een verdeler is beter met vaste posities, anders wordt het aanpassen van de dichtheid in het veld een marteling. Een manometer op de leiding is een must, zonder ben je blind.

Aftakasaandrijving - het lijkt eenvoudig. Maar als je de snelheid niet berekent en geen veiligheidskoppeling installeert (althans de eenvoudigste, een breekpen), kun je zowel de versnellingsbak als het mechanisme zelf ruïneren als deze vastloopt. Ik had een geval waarin een steen in het toevoermechanisme terechtkwam - het is goed dat de pin werkte en de as niet brak. De koppeling werd vervolgens vervangen door een betrouwbaardere wrijvingskoppeling van oude apparatuur.

Tank, filters, oliekoeling: de kleine dingen die ‘branden’? Ik installeerde de tank zonder tussenschotten, en tijdens het verplaatsen werd de olie in beweging en schuimde het systeem instabiel. Ik moest het opnieuw doen. Een groffilter voor de pomp is een must, anders zal eventueel vuil uit de tank de pomp beschadigen. In de zomer, in de hitte, zonder koelradiator, raakte de olie oververhit en daalde de druk. Ik besloot een kleine autoradiator in de luchtstroom te installeren.

Ervaring en kant-en-klare oplossingen: wanneer moet je naar fabrikanten kijken?

Na een aantal jaren met zelfgemaakte producten te hebben gespeeld, begon ik fabrieksontwerpen nader te bekijken. Niet om meteen te kopen, maar om de logica te begrijpen. Per ongeluk op de site terecht gekomenHulunbuir Machinery Manufacturing Company?Jiujia? (https://www.cn-fascar.ru). Het bedrijf positioneert zich als een moderne geïntegreerde onderneming voor intelligente productie op het gebied van landbouw en veehouderij. Terwijl ik hun balenpersmodellen bestudeerde, viel mij een aantal details op die ik over het hoofd had gezien.

In hun perskamer gebruiken ze bijvoorbeeld niet alleen een stel ribben, maar een bepaald profiel dat de massa in een spiraal stuurt - dit vermindert de belasting op de plunjer en geeft een uniformere baal. Of een bindeenheid - er is een back-upmechanisme om de spanning van het touw te regelen, waardoor breuken bijna worden geëlimineerd. Bij mijn zelfgemaakte producten heb ik hier hoogstens niet in voorzien: onderweg de veerspanning aanpassen, wat lastig is.

Dit is geen reclame, maar een statement. Wanneer je dat doetzelfgemaakte balenpers, je concentreert je vaak op het hoofdknooppunt, en zulke ‘kleine dingen’. Hoe het smeersysteem van de naaldtrommel, beschermkappen op de kettingen of het nauwkeurig balanceren van de roterende massa’s uit de weg gaan. En dan zijn zij degenen die bepalen of de unit drie seizoenen meegaat of na de eerste schoonmaakbeurt uit elkaar valt. Van fabrikanten als ?Jiujia? dit is uitgewerkt, ook al is hun technologie niet altijd beschikbaar voor kleine boeren.

Veldtesten en verbeteringen

De eerste reis naar het veld is altijd stressvol. Mijn eerstebalenpersIk heb balen gemaakt, maar ze zaten los, de hoeken vielen naar binnen. De reden is onvoldoende druk aan het einde van de plunjerslag en een vroege werking van de leidingeenheid. Ik moest de hydraulische verdeler afstellen en het nokkenmechanisme aanpassen, dat de opdracht gaf voor het leidingwerk. Het is verstelbaar gemaakt, met de mogelijkheid van faseverschuiving.

Het tweede probleem is het verstopt raken van het voervenster bij het werken met nat hooi. De transportband (geïnstalleerd van een oude maaidorser) begon te slippen. Het vergroten van de hellingshoek van de bodem van de invoerkamer en het installeren van extra schudstaven op de ketting hielpen. Maar dit extra belasting voor de schijf. Ik moest een krachtigere versnellingsbak installeren. De cirkel is gesloten: de wijziging van het ene systeem brengt de wijziging van een ander systeem met zich mee.

De derde is het transporteren en lossen van de baal. Het zelfgemaakte uitwerpmechanisme ging vaak kapot. Ik heb de eenvoudigste gemaakt, met een hydraulische cilinder die de hele achterwand kantelt. Het werkt, maar vereist zorg: als de baal niet strak is gevormd, kan deze bij het lossen uit elkaar vallen. Ik zag dat anderen een optie hadden met een roterende camera - interessant, maar moeilijk te implementeren voor een zelfgemaakte montage.

Conclusies voor degenen die nog beslissen

Is het überhaupt de moeite waard om aan te nemen?zelfgemaakte pick-up pers? Als je toegang hebt tot een goede metaalvoorraad, een draaibank, een lasmachine en, belangrijker nog, ervaring met het repareren van landbouwmachines - ja. Maar bereid je voor op het feit dat dit geen project van één maand is. Er kunnen besparingen zijn vergeleken met een nieuwe eenheid, maar er zal tijd en materiaal nodig zijn voor aanpassingen.

Als u hier en nu resultaten nodig heeft, is het misschien beter om op zoek te gaan naar een gebruikt fabrieksexemplaar in goede staat of om de beschikbare nieuwe opties te overwegen. Kijk ook eens naar aanbiedingen van bedrijven die hierin gespecialiseerd zijn, bijvoorbeeld hetzelfdeHulunbuir bedrijf ?Jiujia?. Hun website (https://www.cn-fascar.ru) maakt duidelijk dat ze diep in het onderwerp zitten en ontwikkeling, productie en service combineren. Zelfs als u het niet koopt, kunt u ideeën opdoen voor het ontwerp.

Als gevolg hiervan werkt mijn zelfgemaakte eenheid. Maar als ik me herinner hoeveel uur het kostte om te passen, lassen en opzetten, denk ik: zou het niet gemakkelijker zijn geweest om in eerste instantie te investeren in iets kant-en-klaar? Voor een huishouden waar elke roebel telt en er handen zijn die kunnen repareren en verbeteren, is zelfgemaakt werk echter een uitdaging en tot op zekere hoogte trots. Het belangrijkste is om de fouten van anderen, of beter nog, die van jezelf, niet te herhalen. Begin met berekeningen, niet met lassen. En zorg ervoor dat u de mogelijkheid van aanpassingen biedt - tijdens het gebruik zult u zeker iets willen verbeteren.